ജനലരികിലെ ചങ്ങാതി

ഉച്ചയൂണിന്റെ സമയം. ഓഫീസിലെ പതിവ് തിരക്കുകൾ ഒതുങ്ങി, എല്ലാവരും ഭക്ഷണപാത്രങ്ങൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എൻ്റെ കമ്പ്യൂട്ടറിൻ്റെ സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുത്ത് ഞാൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ജനൽപ്പാളിയിൽ ഒരു ചിറകടിയൊച്ച. അതവിടെയുണ്ട്, എൻ്റെ പുതിയ ചങ്ങാതി. കറുപ്പിന് സവിശേഷമായ ഒരു തിളക്കത്തോടെ, പ്രതീക്ഷയോടെയുള്ള നോട്ടവുമായി ആ കാക്ക ജനൽപ്പാളിയിൽ വന്നിരുന്നു.

ഞാനിപ്പോൾ ഇരിക്കുന്നത് അരുൺ സാറിൻ്റെ പഴയ കസേരയിലാണ്. അദ്ദേഹം സ്ഥലം മാറിപ്പോയപ്പോൾ ഒഴിഞ്ഞുകിടന്ന ഈ ഇരിപ്പിടം എനിക്ക് ലഭിച്ചു. ജനലിനോട് ചേർന്നുള്ള ഈ കോണിൽ പുറത്തെ മരവും ആകാശവും കണ്ട് ജോലി ചെയ്യാൻ ഒരു പ്രത്യേക സുഖമാണ്. പക്ഷേ, ഈ കസേരയോടൊപ്പം എനിക്കൊരു പുതിയ ഉത്തരവാദിത്തം കൂടി ലഭിച്ചിരുന്നു.

അരുൺ സാർ ഇവിടെയിരുന്ന് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കാലത്ത് ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ചായ കുടിക്കുന്ന സമയത്തും ഉച്ചക്ക് ഊണ് കഴിക്കുമ്പോഴും അദ്ദേഹം തൻ്റെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഒരു പങ്ക് ജനലിനപ്പുറമുള്ള ആ സന്ദർശകനായി മാറ്റിവെക്കുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ ബിസ്ക്കറ്റിന്റെ ഒരു കഷ്ണം, മറ്റുചിലപ്പോൾ ചോറുരുള, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വടയുടെ അറ്റം. അത് കൃത്യമായി വന്നിരിക്കും, സാർ കൊടുക്കുന്നത് കൊത്തിയെടുത്ത് പറന്നുപോകും.

 അതൊരു നിശ്ശബ്ദമായ സൗഹൃദമായിരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ ഒരു ഭാഷയുണ്ടായിരുന്നു, അത് കാത്തിരിപ്പിന്റെയും കരുണയുടെയുമായിരുന്നു.

ആദ്യത്തെ കുറച്ചുദിവസം ഞാനിവിടെ വന്നിരുന്നപ്പോൾ കാക്ക വന്നില്ല. ഒരുപക്ഷേ, തൻ്റെ കൂട്ടുകാരനെ കാണാത്തതുകൊണ്ടാവാം. എന്നാൽ, കഴിഞ്ഞയാഴ്ച മുതൽ അത് വീണ്ടും വരാൻ തുടങ്ങി. ഉച്ചയ്ക്ക് ഞാൻ പാത്രം തുറക്കുമ്പോൾ കൃത്യമായി അത് ജനലിൽ വന്നിരിക്കും. എന്നിട്ട് എന്നെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കും. ആ നോട്ടത്തിൽ വിശപ്പിനേക്കാളുപരി ഒരു ചോദ്യമുണ്ടായിരുന്നു, "എൻ്റെ കൂട്ടുകാരൻ എവിടെ? നിങ്ങൾ എന്തിനാണിവിടെ?"

ഇന്നും പതിവുപോലെ അത് വന്നിരുന്നു.

 ഞാൻ ചോറുരുള വായിലേക്ക് വെക്കുമ്പോൾ അത് തലചെരിച്ച് എന്നെ നോക്കി. അതിൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം നിരാശയുണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. "ഇയാൾ ഒന്നും തരില്ല" എന്ന് ഒരുപക്ഷേ അത് ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാവാം.

അരുൺ സാറിൻ്റെ മുഖം എൻ്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം എത്ര സ്നേഹത്തോടെയാണ് ആ ജീവിയോട് പെരുമാറിയിരുന്നത്! ഒരു വാക്കുപോലും മിണ്ടാതെ, ഒരു പുഞ്ചിരികൊണ്ടും ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഒരു പങ്കുവെക്കൽകൊണ്ടും അദ്ദേഹം ഒരു സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചു.

ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ശങ്കിച്ചുനിന്നു. പിന്നെ, എൻ്റെ പാത്രത്തിൽ നിന്ന് ഒരുരുള ചോറെടുത്ത് അതിൽ അച്ചാറ് പുരളാത്ത ഒരു കഷ്ണം പപ്പടം പൊതിഞ്ഞു. പതുക്കെ ജനലിനടുത്തേക്ക് കൈ നീട്ടി.

കാക്ക ആദ്യം ഒന്ന് പിന്നോട്ട് മാറി. അതിൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ സംശയമായിരുന്നു. പിന്നെ, ഞാൻ അനങ്ങാതെ കൈ പിടിച്ചപ്പോൾ അത് പതുക്കെ മുന്നോട്ട് വന്നു. ഓരോ അടിയും ശ്രദ്ധയോടെ വെച്ച്, എൻ്റെ കയ്യിലേക്ക് അത് ഭയത്തോടെ നോക്കി. അവസാനം, ഒരുനിമിഷം എന്നെ നോക്കിയ ശേഷം അത് വേഗത്തിൽ ആ ചോറുരുള കൊത്തിയെടുത്ത് പിന്നിലെ മരക്കൊമ്പിലേക്ക് പറന്നുപോയി.

അവിടെയിരുന്ന് അത് കഴിക്കുന്നത് ഞാൻ നോക്കിയിരുന്നു. കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ അത് എന്നെയൊന്ന് നോക്കി, "കാ... കാ..." എന്ന് നീട്ടിവിളിച്ചു. അതൊരു നന്ദി പറച്ചിലാണോ, അതോ സൗഹൃദത്തിന്റെ തുടക്കമാണോ? എനിക്കറിയില്ല.

ഞാൻ കസേരയിലേക്ക് വന്നിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് തുടർന്നു. ഇപ്പോൾ എൻ്റെ ഉച്ചയൂണിന് ഒരു പുതിയ രുചി കൈവന്നതുപോലെ. 

അരുൺ സാർ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കസേരയും മേശയും മാത്രമല്ല, ഒരു സൗഹൃദത്തിന്റെ ഓർമ്മ കൂടിയാണ്. ആ സൗഹൃദം ഇപ്പോൾ ഞാനും ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നു.

നാളെയും ഈ സമയത്ത് എൻ്റെ ചങ്ങാതിയെത്തും. നാളെ അവനുവേണ്ടി ഒരു മീൻ കഷ്ണം കരുതിവെക്കണം. ജനലരികിലിരുന്ന് ഞങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദസംഭാഷണം തുടങ്ങണം. അതെ, ഈ കസേര എനിക്കിപ്പോൾ കൂടുതൽ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരിക്കുന്നു.