നിവേദ്യത്തിന്റെ ഓഹരി

ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിരിൽ, കാടിനോട് ചേർന്ന്, ഒരു ചെറിയ കൽത്തറയുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ മഞ്ഞളും ചുവപ്പും പൂശിയ ഒരു അമ്മൻ പ്രതിഷ്ഠ - നൂറ്റാണ്ടുകളായി ആ വഴി നടക്കുന്നവരുടെ കാവൽ ദേവത. ചെറുതെങ്കിലും, ആ തറ എന്നും ഭംഗിയായി സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ആരോ ഒരാൾ വന്ന് പൂവും തുളസിയും വച്ച്, അവൽ നിവേദ്യവും ശർക്കരയും കരിമ്പും വാഴയിലയിൽ നിരത്തി, തേങ്ങ ഉടച്ച് അർപ്പിച്ച് കൈകൂപ്പി മടങ്ങും. ദേവിക്ക് വേണ്ടി മാത്രമല്ല, ആ അർപ്പണം.

സൂര്യൻ ഉയരുമ്പോഴേക്കും കാട്ടിൽ നിന്ന് ആദ്യം എത്തുന്നത് ഉറുമ്പുകളാണ്. തേങ്ങയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് വരി വരിയായി അവർ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലും - ദേവിക്ക് അർപ്പിച്ചത് തങ്ങൾക്കുള്ളതു കൂടിയാണെന്ന ഭാവത്തിൽ.

പിന്നെ വരുന്നത് ആ തെരുവ് നായയാണ്. ആരും വളർത്താത്ത, ആരും ഓടിക്കാത്ത ഒരു നാടൻ പട്ടി. ദിവസവും ആ നേരത്ത് അവൻ അവിടെ എത്തും - ദേവിയുടെ കാൽച്ചുവട്ടിൽ, പൂക്കൾക്കിടയിൽ, തലതാഴ്ത്തി അവൽ നക്കിത്തിന്നും. മൂക്കിൽ കുങ്കുമം പുരണ്ടത് അവനറിയാതെ തന്നെ ഒരു തിലകമായി മാറും.

ആരും അവനെ ഓടിച്ചില്ല. കാരണം നാട്ടുകാർക്കറിയാം - ദേവിക്ക് അർപ്പിച്ചത് ഒടുവിൽ ചെല്ലുന്നത് വിശക്കുന്ന ജീവനിലേക്കാണെന്ന്. അന്നം ഒരിക്കലും വെറുതെ പോകുന്നില്ല; അത് മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് ദേവിയിലേക്കും, ദേവിയിൽ നിന്ന് ഉറുമ്പിലേക്കും നായയിലേക്കും ഒഴുകുന്ന ഒരു നദി പോലെയാണ്.

ഭക്ഷണം കഴിച്ചു തീർന്നപ്പോൾ ആ നായ ഒരു നിമിഷം തിരിഞ്ഞു നോക്കി - ദേവിയുടെ മുഖത്തേക്കല്ല, ചുറ്റുപാടും ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ച്, ആരെങ്കിലും കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന ജാഗ്രതയോടെ. പിന്നെ, തന്നെ ഊട്ടിയ ആ കാവൽ ദേവതയോട് ഒരു നന്ദി പോലെ, സാവധാനം വന്ന വഴിയേ  മടങ്ങിപ്പോയി - നാളെ വീണ്ടും വരാൻ.