അരിമ്പാറ: ഒരു അരിമ്പാറയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഭീകരതമലയാളത്തിലെ ഏക ബോഡി ഹൊറർ ചിത്രത്തെ കുറിച്ചൊരു തിരിഞ്ഞുനോട്ടം

ചെറിയൊരു മുഴ. ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥത. ആരും കാര്യമായി ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു അരിമ്പാറ. അതിൽ നിന്നാണ് മുരളി നായരുടെ "അരിമ്പാറ" (2003) എന്ന ചിത്രം തുടങ്ങുന്നത് — മലയാള സിനിമയിൽ ഇന്നും വേറിട്ടു നിൽക്കുന്ന, ഒരുപക്ഷേ ഏറ്റവും അസ്വസ്ഥത ജനിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ചലച്ചിത്ര പരീക്ഷണം.

ഒ.വി. വിജയന്റെ പ്രശസ്തമായ ചെറുകഥയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നിർമ്മിച്ച ഈ ചിത്രം 2003-ലെ കാൻ ചലച്ചിത്രമേളയിലെ 'അൺ സെർറ്റൻ റിഗാർ' വിഭാഗത്തിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കപ്പെടുകയും, അതേ വർഷം മികച്ച മലയാള ചിത്രത്തിനുള്ള ജോൺ എബ്രഹാം അവാർഡ് നേടുകയും ചെയ്തു. എന്നിട്ടും, എത്രയോ വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം പോലും വളരെ കുറച്ചുപേർ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള, "കണ്ടെത്തപ്പെടേണ്ട" ഒരു ചിത്രമായി ഇത് അവശേഷിക്കുന്നു.

ഒരു മുഴ, ഒരു ജീവിതം

കൃഷ്ണൻ ഉണ്ണി എന്ന കൃഷിക്കാരനും അയാളുടെ ചിന്നമ്മേൽ വളരുന്ന ഒരു മുഴയുമാണ് കഥയുടെ കേന്ദ്രം. സന്തുഷ്ടമായ കുടുംബം, സ്നേഹമുള്ള ഭാര്യ, കൗതുകമുള്ള മകൻ — എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒരു ജീവിതം. പക്ഷേ താടിയിലെ ഒരു ചെറിയ കറുത്ത പുള്ളി എല്ലാം മാറ്റിമറിക്കുന്നു. ആധുനിക ചികിത്സ ലഭ്യമാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, പാരമ്പര്യത്തിലും വിശ്വാസത്തിലും ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ ഉണ്ണി നാട്ടുവൈദ്യത്തിലൂടെ അതിനെ നേരിടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

ഈ അരിമ്പാറ വെറുമൊരു ശാരീരിക ബാധയല്ല — അത് പഴമയോടുള്ള ഭാരത്തിന്റെയും മാറ്റത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള വൈമുഖ്യത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്. കാലത്തിനൊപ്പം സഞ്ചരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന ഒരാൾ ക്രമേണ സ്വന്തം അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാരത്താൽ വിഴുങ്ങപ്പെടും എന്നതാണ് ചിത്രം പതിയെ പറഞ്ഞുവെക്കുന്നത്. ക്ലൈമാക്സിൽ ഈ മുഴ കൃഷ്ണൻ ഉണ്ണിയിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട് ഒരു ആനയായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്ന ദൃശ്യം, യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ അതിരുകൾ പൂർണ്ണമായും മറികടക്കുന്നു.

എന്തുകൊണ്ട് "ബോഡി ഹൊറർ"?

മലയാളത്തിൽ ഇറങ്ങിയ ഏക ബോഡി ഹൊറർ ചിത്രമായി പലരും ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ട് — അതിന് കാരണമുണ്ട്. ശരീരത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഉടലെടുത്ത്, ക്രമേണ നിയന്ത്രണം വിട്ട് വളർന്ന്, ഒടുവിൽ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ വേർപെട്ട് ഭീകരരൂപം പ്രാപിക്കുന്ന ഒരു "മുഴ" എന്ന സങ്കൽപ്പം, ശരീരം തന്നെ ഭീതിയുടെ ഉറവിടമാകുന്ന ക്ലാസിക് ബോഡി ഹൊറർ ചട്ടക്കൂടിനോട് നന്നായി ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട് — ഇത് ആദ്യന്തം ഒരു ഹൊറർ ചിത്രമല്ല. ആദ്യപകുതി ഗ്രാമീണ റിയലിസത്തിലും കുടുംബബന്ധങ്ങളിലും ഊന്നിനിൽക്കുന്ന ശാന്തമായ ഒരു ഫേബിളാണ്; ഭീതിയുടെ അംശങ്ങൾ ക്രമേണ, ഏകദേശം അവസാന ഭാഗത്തോടെ മാത്രമാണ് ശക്തിപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇതിനെ ജനുസ്സുകൾ കടന്നുള്ള ഒരു പരീക്ഷണം എന്ന് വിളിക്കുന്നതാവും കൂടുതൽ ശരി — ഒരു സാഹിത്യകൃതിയുടെ പ്രതീകാത്മകത ഒടുവിൽ ശരീരികമായ ഭീതിയായി പരിണമിക്കുന്ന അപൂർവ്വ അനുഭവം.

എന്താണ് ഇഷ്ടപ്പെടാവുന്നത്?

നെടുമുടി വേണു എന്ന നടന്റെ കരിയറിലെ തന്നെ ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മമായ പ്രകടനങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇവിടെ കാണാൻ കഴിയുക. യാഥാസ്ഥിതികനും അതേസമയം സഹാനുഭൂതി ജനിപ്പിക്കുന്നവനുമായ ഒരു കഥാപാത്രത്തെ അതിഭാവുകത്വമില്ലാതെ അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ദൃശ്യപരിചരണത്തിലും ചിത്രം മികച്ചു നിൽക്കുന്നു. എം.ജെ. രാധാകൃഷ്ണന്റെ ഛായാഗ്രഹണം കേരളീയ ഗ്രാമജീവിതത്തിന്റെ താളലയത്തെ അതിസൂക്ഷ്മമായി പകർത്തുന്നു — വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ കേൾക്കുന്ന പക്ഷിക്കൊഞ്ചലും കാറ്റിന്റെ മർമ്മരവും തൂപ്പുകാരന്റെ ശബ്ദവും പോലും പ്രേക്ഷകനെ ഒരു ധ്യാനാവസ്ഥയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

എവിടെയാണ് ചിത്രം കാലിടറുന്നത്?

സത്യം പറഞ്ഞാൽ, ഇത് എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയുള്ള ചിത്രമല്ല. ആദ്യപകുതിയിലെ മെല്ലെപ്പോക്കും പ്രതീകാത്മകതയുടെ അമിതഭാരവും ചിലയിടങ്ങളിൽ ക്ഷമ പരീക്ഷിക്കും. അവസാന പത്ത് മിനിറ്റിലെ അതിഭൗതിക പരിവർത്തനം ചിലർക്ക് കാവ്യാത്മകമായ പാരമ്യമായി അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ, മറ്റുചിലർക്ക് അത് പെട്ടെന്നുള്ള കുതിച്ചുചാട്ടമായി തോന്നിയേക്കാം. സന്ദിഗ്ധത (ambiguity) ഒരു ശക്തിയാണെങ്കിലും, ഇവിടെ അത് ചിലപ്പോൾ വ്യക്തതയില്ലായ്മയായി മാറുന്നു.

അവസാന വാക്ക്

മുഖ്യധാരാ മലയാള സിനിമയുടെ പതിവ് ചട്ടക്കൂടുകൾക്ക് പുറത്തുനിന്ന്, സാഹിത്യത്തിന്റെ ആഴവും ദൃശ്യകലയുടെ ധൈര്യവും ബോഡി ഹൊററിന്റെ അസ്വസ്ഥജനകമായ ശരീരബോധവും സമന്വയിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ചിത്രമാണ് "അരിമ്പാറ". പൂർണ്ണതയുള്ള ഒരു സിനിമ എന്നതിലുപരി, കണ്ടു കഴിഞ്ഞാലും മനസ്സിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന, ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അനുഭവമായാണ് ഇത് നിലനിൽക്കുന്നത്. പതിവ് കാഴ്ചാശീലങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി സഞ്ചരിക്കാൻ തയ്യാറുള്ളവർക്ക് ഇത് സമ്മാനിക്കുന്നത് അപൂർവ്വമായ ഒരു സിനിമാനുഭവമാണ്.

Arimpara (2003) | സംവിധാനം: മുരളി നായർ | അഭിനേതാക്കൾ: നെടുമുടി വേണു, സോന നായർ | ആധാരം: ഒ.വി. വിജയന്റെ കഥ